غزل شماره 446 دیوان حافظ : صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری

صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری

دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوست
توان به دست تو دادن گرش نکو داری

در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفت
جز این قدر که رقیبان تندخو داری

نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتد
که گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری

به جرعه تو سرم مست گشت نوشت باد
خود از کدام خم است این که در سبو داری

به سرکشی خود ای سرو جویبار مناز
که گر بدو رسی از شرم سر فروداری

دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدن
تو را رسد که غلامان ماه رو داری

قبای حسن فروشی تو را برازد و بس
که همچو گل همه آیین رنگ و بو داری

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق
قدم برون نه اگر میل جست و جو داری

تعبیر غزل شماره 446 حافظ در فال شما :

در روزهای گذشته و خاطرات غرق شده و دل تان سرشار از اسرار زیبا می باشد. حرفان زیادی سر راه شما قرار گرفته اند، از انجام کارهایی که در آینده باعث حسرت و ندامت خواهد شد پرهیز کنید.

در میان دوستان و آشنایان افرادی هستند که می توانند در راه رسیدن به اهداف تان شما را یاری دهند. راه خوبی را انتخاب کرده اید، برای پیدا شدن گمشده بیشتر جستجو کنید.

 

برای مشاهده بیشتر اشعار حافظ کلیک کنید.

 

این پست چقدر مفید بود؟؟

روی ستاره کلیک کنید تا به این مطلب امتیاز دهید!

Average rating 0 / 5. تعداد امتیاز : 0

تاکنون امتیازی ثبت نشده! اولین نفری باشید که به این پست امتیاز می دهد.

اشتراک گذاری:
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on pinterest
Share on reddit
Share on email

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک بیت شعر تصادفی

ز دیده‌ام شده یک چشمه در کنار روان
که آشنا نکند در میان آن ملاح
«حافظ»