غزل شماره 449 دیوان حافظ : ای که مهجوری عشاق روا می‌داری

ای که مهجوری عشاق روا می‌داری
عاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری

تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب
به امیدی که در این ره به خدا می‌داری

دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن
به از این دار نگاهش که مرا می‌داری

ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشند
ما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری

ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست
عرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

تو به تقصیر خود افتادی از این در محروم
از که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری

حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبند
سعی نابرده چه امید عطا می‌داری

تعبیر غزل شماره 449 حافظ در فال شما :

اگر به توانایی های خود در انجام کاری شک دارید، قبل از شروع خوب فکر کرده و توانایی های خود را بسنجید. لازم است به عواقب عمل خود توجه داشته باشید و با ندانم کاری باعث رنج خود نشوید.

نیتی در دل دارید که برای تحقق آن باید تلاش و پشتکار زیادی داشته و در طول مسیر نقاط ضعف و اشتباهات خود را شناخته و به دنبال برطرف کردن آن ها باشید.

 

برای مشاهده بیشتر اشعار حافظ کلیک کنید.

 

این پست چقدر مفید بود؟؟

روی ستاره کلیک کنید تا به این مطلب امتیاز دهید!

Average rating 0 / 5. تعداد امتیاز : 0

تاکنون امتیازی ثبت نشده! اولین نفری باشید که به این پست امتیاز می دهد.

اشتراک گذاری:
Share on whatsapp
Share on telegram
Share on pinterest
Share on reddit
Share on email

مطالب پیشنهادی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک بیت شعر تصادفی

بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش
وین سوخته را محرم اسرار نهان باش
«حافظ»